همه جا بی عدالتی بیداد می کند

و عدالت هم چیزیست ساخته و پرداخته ذهن

رویا پرداز ما آدمها

حتی در کوچکترین مجمو عه ها از شدت بی عدالتی دل آدم گرفته می شود

و بدنبال آن باید در داستان ها و قصه ها گشت

مثل عشق میان آدمها

که در واقعیت

ذره ای ارزش ندارد مگر اینکه خیلی چیزها را داشته باشید

و در نهایت به آنجا خواهیم رسید که خالص ترین ویژگی وجود انسانها

به نابودی بیانجامد

و ما همیشه در گرو و اسیر آینده ای مبهم هستیم

و مدام استخوانهایمان زیر غلطک آهنین

سرمایه داران خرد می شود

و هر کس سخت در فکر خویش است

و هیچ کس جز پروردگار مهربان

یاریمان نخواهد کرد

 

زیباترین جنبه زندگی

موقتی بودن آن است

هر لحظه ممکن است دم آخر باشد

واین یک هیجان و سرزندگی است

تا دوست ها  و دوستی ها را به اندازه هر نفسی

که استنشاق می کنیم غنیمت شمریم

و هیچگاه

بر کینه ها و دشمنی ها نیا فزاییم

و همیشه

برادروارانه دست در دست هم می نهیم تا

مهر و صلح را در سرتاسر گیتی به ارمغان آوریم

اما حیف

که همیشه در منجلاب نسیان و فراموشی به سر می بریم

و حل شده در اوهام ابدی بودن دنیا

و انسانیت را در ولع رسیدن به قدرت

به زیر می کشانیم و

جنگ ها و برده داری و خرابی ها را ببار می آوریم

و ساختن هیو لاهایی

که در آخر

همه کوهها و دریاهها و جنگلها و

انسانها را

در کام آتشین خود

خواهد بلعید.

 

بغض

بزرگترین اعتراض است

 

اما.....

اگر شکست دیگر اعتراض نیست .

التماس

 است

جایی که کار می کنم

یک محیط صنعتی و آلوده است

و در این جای آهنی

تنها پرواز کبوترها در آسمان زیبا و تماشایست

اما وحشتناکتر از همه

 در  هرگوشه ای کبوتری به زمین افتاده است و مرده از هوای آلودش

و این تصویریست از آینده آنهایی که برای بقا و زندگانی در آنجا کار می کنند

و نابودی هستی بر کره زمین بدست آدمها!

در حال پرسه زدن در این دنیای غریب مجازیم که صدای داریوش بیش از هر زمان توجه من رو جلب میکنه هیچ وقت نتونستم از بین ترانه های داریوش یکی رو به عنوان بهترین انتخاب کنم.

لخت و عور تنگ غروب

سه پری نشسته بود

زارو زار گریه می کردند

پریا

مثل ابر های باهار گریه می کردند پریا

از افق جرینگ جرینگ صدای زنجیر می اومد

از ابد از توی برج ناله شبگیر می اومد

پریا گشنتونه

پریا تشنتونه

پریا خسته شدین

مرغ پر بسته شدین

چیه این های هایتون

گریتون وای وایتون

گریتون وای وایتون

پریای نازنین چه تونه زار می زنید 

توی این صحرای دور

توی این تنگ غروب

نمی گید که برف می یاد

نمی گید بارون می یاد

نمی ترسید پریا د نیای ما غصه نبود

پیغومه سر بسته نبود  دنیای ما عیون هر کی می خواد بدونه

دنیای ما خار داره

بیابوناش مار داره
هر کی باهاش کار داره
دلش خبر دار داره
دنیای ما همینه
بخواهی نخوای اینه

و گمان میکنم که این مرد بهترین ندارد او مجموعه ایست از خاطره انگیزترینها

خاطره انگیزترین ترانه داریوش برای شما کدام است؟

آنچه که از زندگی می ماند مشتی خاطره است که
در هوای ذهن سرکردان می چرخند
و تا به آنها فکر نکنی به یاد نمی آیند
وخیلی از آنها را نیز گذشت ایام از یاد خواهد برد
و ما انسانها در میان دوزمان یکی گذشته که از دست رفته
ودیگری آینده که هنوز نیامده
و حال ما زود خیلی زود به گذشته بدل میکردد.
چه خوب است انسانها از خود یادی زیبا در ذهنها بجا گذارند
اما آنچه که بر دل مینشیند همچون حکاکی یک نوشته بر تارک سنگ سخت است
که سالها نقش خود را بر آن نگه میدارد
و می ماند و می ماند و خواهد ماند
یاد یار همیشه خواهد ماند.

گاهی به دور از هیاهوی و جنجال روزمره گی

در سکوت و آرامشی که به ندرت نصیبم می گردد

به گذشته ام نگاهی می افکنم

ودر می یابم که چقدر باید دلم سخت بسوزد

برای دلبستگی هایم که تار و پور آنها از هم گسسته گردیدند

و زندگی ام مدام در رسیدن به سرابی

در مسیر بی ابتدا و بی انتها جریان می یافت

و صدای ناقوس شکست هایم پی در پی به گوش می رسید

کمی خسته می گردیدم ولی باز

به راهم با توشه سادگی ادامه می دادم

تا هر بار وجودم زیر بار تازیانه های بی رحم سرنوشت

عبرت پذیرد.

اما هنوزهم می تپد قلب هر چند بی رمقم

برای  دلبستگی هایم.

 

اشک عصاره ناب احساساتی است

که از درونمان بر می خیزد و راهی جز چشم برای نمایاندن

خود نمی یابند

شگفتا از آفرینش پروردگار مهربان گاهی اگر در زندگی

حتی اندک نگرییم در خلوت خود چگونه می توان

در این مسیر پر دست انداز زندگی ذره ای آرام گیریم و

لحظه شکستن بغض گلو گرفته ای در گلو که سرانجامش

چشمانی پر برق و نمناک از زلالی اشک است

تا بحال فکر کرده ایم برای چه چیزهایی گریسته ایم؟

آنهنگام که موهبتی عظیم از ما ستانده می شود یا

اشکی که از شدت شوق در حدقه چشمانمان حلقه می زند؟

و گاه صدای هق و هق کودکانی گرسنه در کلبه ای تاریک در سرمای زمستان مدام اشک

می ریزند و صدای قرچ و قرچ دندان مادری مهربان که بر هم سابانیده می شوند

تا انسان وارانه راهی برای نوازش آنها بیابد و خود از درون می گرید

اما بر لبها ی ترک خورده اش هیچ گاه تبسم را بر چهره طفلان خود نمی بندد

تا همواره امید در آنها را زنده نگه دارد

و لعنتش را بر این دنیای پر زرق و برق پر پوچ نثار می نماید

و نفرینش بگیرد دامن یک مشت مفت خور و بی مغز و کلاش راکه

بر زندگی همه ما حکم می رانند

گاه بدنم می لرزد و فکر و خیال لحظه ای راحتم نمی گذارد

شاید باشند اشک های سوزناکی در جوار ما که از فرط جور زمانه به صدا درآمده اند

و هیچ یک از ما اندک چیزی در نمی یابیم و گاهی هم می شنویم

و با بی اعتنایی از کنار آن می گذریم!